A

A

Leżajsk
Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia
Klasztor i bazylika mniejsza pw. Zwiastowania NMP
Dom formacyjny nowicjatu
Siedziba Muzeum Prowincji


Klasztor w Leżajsku (pow. leżajski, woj. podkarpackie) należy do najważniejszych w Prowincji. Znajduje się tu najważniejsze w diecezji przemyskiej sanktuarium maryjne - Matki Bożej Pocieszenia. Przepiękna bazylika pw. Zwiastowania NMP urzeka pięknem, a pobliskie dróżki zachęcają do modlitwy. To powody, dla których do Leżajska przybywają rzesze wiernych zarówno z okolicy, jak i z dalszych stron. 

Pielgrzymi przybywają do Leżajska na główne odpusty: Zesłania Ducha Świętego, MB Pocieszenia (7 maja), Wniebowzięcia NMP (15 sierpnia) i Narodzenia NMP (8 września).

Tym, co przyciąga do Leżajska, są również znajdujące się w Bazylice organy, jedne z największych w Polsce. Dla melomanów godzien polecenia jest Letni Festiwal Muzyczny. Bardzo interesujące są również zbiory zgromadzone w mieszczącym się w klasztorze Muzeum Prowincji. 

Historia kościoła i klasztoru

Kult maryjny w Leżajsku sięga w 1590 r. i wiąże się z objawieniami Matki Bożej, jakie miał pracownik miejscowego browaru, Tomasz Michałek. Bogurodzica miała powiedzieć doń: "Nie trwóż się Michałku, tu Boga swego, a Syna mego chwałę, i pomoc moją poznacie. Tom sobie miejsce obrała, abym na nim ludzi ratowała, i przed Synaczkiem zastępowała. Idźże tedy do starszego, co jest dozorcą tego miasta, powiedz mu, iż Syna mojego jest ta wola: aby imieniem moim kościół mi tu zbudowali, w którym by ludzie modląc się, mogli otrzymać przeze mnie to, czego by potrzebowali".

Na miejscu zjawienia się Maryji i św. Józefa postawiono najpierw krzyż, potem figurkę Męki Pańskiej (zachowana do dziś),  w 1592 r. drewnianą kapliczkę, a następnie również drewniany kościół pw. Zwiastowania NMP. Umieszczono w nim obraz Matki Bożej Pocieszenia, pędzla bożogrobca z Leżajska, Erazma. 

W związku z coraz większym napływem wiernych bp przemyski Maciej Pstrokoński oddał miejsce objawień pod opiekę Bernardynów w 1608 r. Z fundacji Łukasza Opalińskiego rozpoczęto budowlę 3-nawowego, murowanego kościoła. Budowla ta wykazuje zarówno cechy renesansowe, jak również barokowe. Świątynię konsekrowano go w 1630 r. Cudowny wizerunek Matki Bożej, ujęty w hebanową ramę – dar króla Władysława IV – umieszczono w południowej nawie. 

Podczas potopu szwedzkiego przez krótki czas mieszkał w klasztorze król Karol Gustaw. Dzięki temu klasztor ocalał. Został zniszczony niedługo później przez wojska Jerzego Rakoczego. Po zakończeniu działań wojennych cały kompleks obtoczono murami obronnymi. 

Kult Matki Bożej znalazł swój szczyt w koronacji Obrazu papieskimi koronami w 1752 r. Dokonał tego bp przemyski Wacław Sierakowski. Niestety, korony wkrótce padły ofiarą złodziei. Nie zachowała się również hebanowa rama, ale te straty nie osłabiły kultu. Sanktuarium leżajskie pozostaje wciąż głównym sanktuarium diecezji przemyskiej. W 1928 r. świątynia została ogłoszona bazyliką mniejszą, jako pierwszy kościół Prowincji.

W Leżajsku istniał – i istnieje - prawie zawsze nowicjat zakonny. Obecność nowicjuszy wpisała się już na stałe w obraz tego sanktuarium, a w pamięci bernardynów – ich pierwszy klasztor. Z magistrów nowicjatu należy wymienić o. Dominika Górskiego (+1945 r.), który z małą przerwą sprawował tę funkcję przez ok. 40 lat. W klasztorze leżajskim znalazło swoje lokum również Muzeum Prowincji, utworzone z inicjatywy o. Kajetana Grudzińskiego. Wśród bogatych eksponatów muzeum należy wymienić: ornat i kielich św. Jana z Dukli, dużą kolekcję portretów sarmackich oraz wiele innych cennych przedmiotów kultu religijnego.

W 1969 r. utworzono przy klasztorze parafię, obejmującą północną część miasta oraz okoliczne miejscowości. W kilku z nich zakonnicy zbudowali kościoły filialne: Jelna, Judaszówka, Przychojec, Łukowa, Huciska i Maleniska. Obecnie istnieje również parafia i klasztor filialny w Jelnej. 
 
 



      Rok Życia Konsekrowanego     


      Rok Życia Konsekrowanego